نان صحرایی

در گذشته تنور خانه ها ورودی شهرزیرزمینی بود.

تنور در هر خانه ای وجود داشت و این تنورها دوکاره بودند

ورود به عمق زمین و پخت نان ...

پخت نان هنری بود که اغلب مردم آن را بلد بودند و هر چند روز تنور را روشن می کردند و نان را می پختند.

اما کسانی مانند کشاورزان ٬ چوپانان و ساربانان این هنر را به ابتدایی ترین شکل و در هر کجا و بدون تنور انجام می دادند.

یکی از روش ها پخت نان که بیشتر توسط ساربانان انجام می شده است به این صورت بوده که

مدفوع شتر را جمع آوری می کردند.

بعد از آماده کردن خمیر چاله ای می کندند و مدفوع شتر را داخل چاله آتش می زدند وقتی که خوب سوخته و حرارت کافی را بدست می آورد از چاله خارج کرده و خمیر با ضخامت حدود ده سانت داخل چاله پهن می کردند و مدفوع شتر سوخته و داغ را روی آن می ریختند و صبر می کردند تا این خمیر بپزد.

نان حاصله بسیار خوشمزه و قطور بوده است.

نوعی دیگر نان که توسط چوپانان پخت می شده به چهار سنگ معروف بوده است.

چهار سنگ متوسط در اطراف گودال آتش قرار می دادند و هر چانه خمیر را روی هر کدام از این سنگها پهن می کردند.

البته می توانستند حتی نان را روی یک سنگ بزرگ بپزند به این صورت که زیر سنگ آتش روشن می کردند و نان را روی آن می پختند.

یا به جای سنگ روی ساج نان را پهن می کردند.ساج یک تخته آهنی بود که روی آتش قرار می دادند حتی از بیل های آهنی که پشتش کاملا صاف بود به عنوان ساج برای پخت نان استفاده می کردند .

برخی نان ها هم به صورت چند لایه پخت می شده یعنی چندین لایه خمیر روی هم قرار می دادند که نان چند لایه درست می شد.

حتی گذشتگان ابتکارات جالبی برای جوشاندن شیر داشتند به جای قرار دادن شیر روی آتش٬آتش را درون شیر قرار می دادند به این صورت که دو سنگ کوچک یک کیلویی را کاملا داخل آتش حرارت می دادند به طوری که کاملا گداخته و سرخ شود و این سنگ را داخل ظرف شیر قرار می دادند با این روش شیر بسیار خوش طعم و لذیذ می شده است.

گذشتگان چون برای پخت نان زحمت فراوان می کشیدند قدرش را بیشتر می دانستند.

نان تنها یک غذا نبود به قدری حرمت داشت که به آن قسم یاد می کردند...

در این روزگار که نان را راحت و آماده می خریم قدرش کمتر شده و

دیگر خبری از آن نان ها و حرمت ها نیست.

نوشته شده توسط منصوره صالحی نسب در 17:39 | لینک ثابت •