شهر آدم کوتو له ها یا هنر دستکند ایرانیان

یکسال پیش زمانی بود که ما با دوستان راهنما به ابیانه آمدیم. سفری که پیوندی بین دو قطب گردشگری منطقه را رقم زد مرا نیز با ابیانه پیوند دیگری داد.

از زمانی که لباس زنان ابیانه را در اویی برتن کردم هر روز به سحر انگیز بودن آن بیشتر ایمان می آورم گویی این لباس مرا با ابیانه پیوندی ناگسستنی بخشید.

ابیانه آرامش بخش است این را بارها از مسافران شنیده ام این انرژی که از فضا گرفته می شود این آرامش به چه دلیل است؟

خاک سرخ ٬خانه های قدیمی و طبیعت زیبا همه دست در دست هم نهاده تا جلوه ای از شکوه و عظمت را نمایان کند. جالب است که در ابیانه سوالی پرسیده می شود که در اویی زمانی گردشگران برای بازدید می آیند می پرسند شاید این سوال وجه اشتراک این دو منطقه باشد.

اینجا شهر آدم کوتوله ها بوده است؟

در اویی این سوال زیاد پرسیده می شود چون داستانها و رمانهای زیادی هم درباره زندگی آدم کوتوله ها در زیرزمین وجود دارد و راهروهای باریک و پیچ در پیچ و اتاق های کوچک چاههای مرتبط طبقات این تصور را تقویت می کند در حالی که انسانهایی که این فضا ها را کنده اند بر پایه ی علمی تجربی و شناختی که از خاک داشته اند حداقل ارتفاع و فضای لازم را در نظر گرفته اند تا خطر ریزش وجود نداشته باشد و فضای کمتر کار کمتر و وقت کمتری می طلبد و ورود به این فضا برای دشمنان سخت تر می شود وامنیت این فضاها نیز بالا می رود.

در اطراف روستای ابیانه در دل تپه ها کنده های بسیاری کنار هم دیده می شود و این تصور را ایجاد می کند که اینجا شهر کوتوله ها بوده است و بسیاری از گردشگران از این کنده ها می پرسند. این ها در واقع زاغه هایی بوده اند که برای نگهداری دام ٬ابزار آلات و محصولات کشاورزی استفاده می شده است. کنده های که برخی تا ۲۵ متر طول داشته اندو دارای نورگیر و هواکشی از بالای تپه بوده اند. کنده های اطراف باغات برای نگهداری میوجات و محصولات کشاورزی استفاده می شده است و کنده های که در اطراف روستا وجود داشته برای نگهداری دام و حتی در زمان حمله دشمنان برای این مردم جان پناهی بوده است.

در ابیانه خانه های مکعب با پنجره های مشبک فاقد حیات در چند طبقه است یک روستای آپارتمان نشین از گذشته های دور... مردمی که دور اندیش بوده اند برای آنکه نسل های آینده فضایی برای خانه سازی داشته باشند خانه ها را کوچک و چند طبقه ساخته اند. آنها جایی برای نگهداری دام در دل کوه کنده اند تا فضایی از روستا را برای نگهداری دام استفاده نکنند.

وقتی همت بلند و دستان توانمند و تدبیر این گونه هنر نمایی می کند از کویر تا کوهستان با سخت کوشی مردمانش پیوندی ابدی رقم می خورد.

نوشته شده توسط منصوره صالحی نسب در 11:11 | لینک ثابت •